Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία: Πώς μιλάμε στα παιδιά για τη διαφορετικότητα
- 3 Δεκ 2025
- διαβάστηκε 2 λεπτά
Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία είναι μια ιδανική αφορμή να ανοίξουμε μια ήρεμη, τρυφερή συζήτηση με τα παιδιά για τη διαφορετικότητα. Όχι με φόβο ή λύπηση, αλλά με σεβασμό, αποδοχή και πίστη στη δύναμη κάθε ανθρώπου.
Πώς εξηγούμε στα παιδιά τι είναι αναπηρία & νευροδιαφορετικότητα;
Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε απλές, καθαρές φράσεις:
«Αναπηρία σημαίνει ότι το σώμα ή ο εγκέφαλος κάποιου δουλεύει λίγο διαφορετικά και μπορεί να χρειάζεται βοήθεια σε κάποια πράγματα.»
«Νευροδιαφορετικότητα σημαίνει ότι κάποιοι άνθρωποι σκέφτονται, νιώθουν ή μαθαίνουν με διαφορετικό τρόπο. Δεν είναι λάθος – είναι ένας άλλος τρόπος.»
Μπορούμε να δώσουμε παραδείγματα:
Παιδί που χρησιμοποιεί αναπηρικό αμαξίδιο.
Παιδί στο φάσμα του αυτισμού που ενοχλείται από θορύβους.
Παιδί με ΔΕΠΥ που δυσκολεύεται να κάτσει πολλή ώρα.
Κεντρικό μήνυμα:
«Κανείς δεν είναι μόνο η δυσκολία του. Κάθε παιδί έχει και δυσκολίες και δυνάμεις.»
Στην παιδική χαρά
Σκηνή: Το παιδί σας βλέπει ένα παιδί σε αμαξίδιο και ρωτάει: «Γιατί;»
Αντί για «Σςς, μη μιλάς», μπορούμε να πούμε:
«Χρησιμοποιεί αμαξίδιο για να μετακινείται, όπως εσύ χρησιμοποιείς τα πόδια σου.»
«Μπορεί να παίζει, να γελάει και να κάνει φίλους, όπως κι εσύ.»
Και να προτείνουμε μια φράση:
«Θες να του πεις: “Γεια, θες να παίξουμε μαζί;”»
Στο σχολείο
Βοηθάμε το παιδί να δει τη μεγάλη εικόνα:
«Ο κάθε συμμαθητής έχει κάτι στο οποίο δυσκολεύεται και κάτι στο οποίο είναι πολύ καλός.»
«Ένας συμμαθητής μπορεί να δυσκολεύεται στο διάβασμα αλλά να είναι υπέροχος στη ζωγραφική ή στα Lego.»
Φράσεις που μπορούμε να μάθουμε στο παιδί:
«Θες να το κάνουμε μαζί;»
«Χρειάζεσαι βοήθεια;»
«Μπορώ να κάτσω δίπλα σου;»
Στις οικογενειακές συγκεντρώσεις
Αν ακούσουμε σχόλια τύπου «το καημένο», μετά μπορούμε να πούμε στο παιδί μας:
«Δεν λυπόμαστε κάποιον επειδή έχει αναπηρία. Τον σεβόμαστε, τον στηρίζουμε και τον βλέπουμε σαν ολόκληρο άνθρωπο.»
Δείχνουμε με το παράδειγμά μας ότι:
δεν κοροϊδεύουμε,
δεν σχολιάζουμε ειρωνικά,
δεν «χαζεύουμε» επίμονα.
Η φράση-κλειδί: «Πώς μπορώ να σε βοηθήσω;»
Αντί να αποφασίζουμε εμείς τι χρειάζεται ο άλλος, μαθαίνουμε στο παιδί να ρωτά:
«Πώς μπορώ να σε βοηθήσω;»
«Θες παρέα;»
«Θες να κάτσουμε κάπου πιο ήσυχα;»
Και το ίδιο σημαντικό:
Αν η απάντηση είναι «Όχι, ευχαριστώ», το σεβόμαστε.
Λέξεις με σεβασμό
Χωρίς να αγχώσουμε το παιδί, μπορούμε να του δείξουμε ότι κάποιες λέξεις πληγώνουν.
Προτιμάμε:
«άτομο με αναπηρία», «παιδί με αναπηρία»
«παιδί στο φάσμα του αυτισμού»
«παιδί με δυσλεξία»
Αποφεύγουμε:
«κουλό», «τρελό», «το καημένο»
Αν το παιδί χρησιμοποιήσει μια τέτοια λέξη:
«Ξέρω ότι δεν το είπες με κακία. Αυτή η λέξη όμως μπορεί να πληγώσει. Θες να το πούμε αλλιώς;»
Τι μένει τελικά στο παιδί;
Περισσότερο από τις «σωστές λέξεις», τα παιδιά κρατούν:
το βλέμμα μας όταν συναντάμε τη διαφορετικότητα,
τον τρόπο που μιλάμε για τους άλλους,
αν ρωτάμε με σεβασμό: «Πώς μπορώ να σε βοηθήσω;»
Κάθε φορά που επιλέγουμε τον σεβασμό αντί για τον οίκτο,την αποδοχή αντί για την κοροϊδία,χτίζουμε παιδιά που μεγαλώνουν σε έναν κόσμο όπου όλοι χωράνε. 🌈
